Ertaklar

Siyohdon bilan papkaTushibdi hasrat — gapga.Gaplar cho‘zilmish ancha,So‘zlashibdi bilgancha.Papka debdi: — Siyohdon,Bu ishing juda yomon.Atrof toidi siyohga, Arzga boray qayoqqa.Bunaqangi boima bez,Axir chiqib ketgin tez.Shunda papka ichidanSiyohdon debdi chindan:— Hurmatli do‘stim, Papka,Mendan qilmagin o‘pka,Uyi tomon ketgandaKoptok qilib tepganda,To‘kilaman har yongaAyb qo‘yma sen menga,Egamiz o‘zi nodon,Bizni asraydi yomon.Nima desa egamiz,Unga bo‘yin egamiz.Egamdan ko‘p hasratim,Taqdirlamas xizmatim.Ichim to‘la

Hay-hay chiroyli kitob,O’qimoqqa juda bop.Bizning Ahmad qayoqda?Qidirgani bu yoqda. Ahmadjon kelib qolar,Kitobni qo‘lga olar.Bir-bir varaqlar sekin,Rasmi kam ekan lekin. Ana sichqon, mushukvoy,Ana xo‘roz, kuchukvoy.Ana mug‘ambir tulki,Pisib turishi kulki. Ana o‘rdak, ana g‘oz,Ana maymun — sho‘x darvoz.Xo‘roz qichqirar: «Qu-qu!»Bunday yo‘lbars, sher yo‘g‘-u… Shu bilan qolar kitob,Go‘yo o‘qiydi hisob.Talabimiz Ahmaddan,Ko‘rganini – suvratdan Bizga ham aytsin, qani,Kitobda hamma

She’rim, ochil dasturxon,She’rim — ochiq dasturxon.El o‘g‘lin qilay mehmon,Bo‘layin ulkan mezbon.Shoiringman mehribon,Qilgim kelar ulkan ish,Dunyoda eng ko‘rkam ish.She’r bulog‘im qayna, jo‘sh,She’rjonim, bo‘l oqqush,She’rim hayot bog‘bonim,She’r askarim — posbonim.Pahlavon beozorim,Ko‘ngillarni yozarim,Yuragim osmonisan,El-yurtim posbonisan,Tinchligim kaptarisan,O’quvchim daftarisan.Qadrdon maktabimsan,Yuragim, rubobimsan.Sensan qo‘shiq, ulkan kuy,Sen kirmagan biron uy,Sen bo‘lmagan bayram, to‘y,Qolmasin hech bir elda.Yangra she’rim, ming tilda.Xalq yuragin makon et,Xalqim ko‘nglin

O‘qib ko‘ring, do‘stlarim,Yozdim sizga bir ertak.Yaxshi payqab oladiBo‘lib tursa kim sergak.Afsona deb o‘ylamangYozganimni tag‘in siz.Eshmat degan bolaniSiz ham yaxshi tanirsiz.Ha, men uning ishlarinSizga ta’rif etaman.Bilganimning ko‘piniBitta-bitta bitaman.Eshmat nima bo‘pti-yuYalqovlashib qolibdi.Keyin ancha darslardan„2“, „3“ ham olibdi.Maktabiga kechikib,Borar emish ba’zida.Vazifani bajarmayQizararmish darsida.Tongda badantarbiyaQilmoq juda ham foyda.Lekin barcha ishidaYo‘q-da tartib-qoida.Ozodalik odamningTani-joniga malham.Hammom degan joyga-chiBormabdi uch oyda ham.Ustidagi kiyiminYurmas

Bir bor ekan, bir yo’q ekan. Qadim zamonda chol va kampir bo’lgan ekan.. Bir kuni chol kampiriga qarab:— Menga bo’g’irsoq pishirib ber, — debdi.— Unimiz yo’q-ku. Bo’g’irsoqni nimadan pishirib beraman? — debdi kampir.— Suprani qoqib-sidirsang, bo’g’irsoqqa yetadigan un yig’ilib qoladi, — debdi chol kampiriga.Kampir suprani qoqib-sidirib bo’g’irsoqqa yetadigan un yig’ibdi. Kampir unni qaymoqqa qoribdi, zuvala

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, o‘tgan zamonda bir aka-uka bor ekan. Akasi kunda ertalab chiqib ketib, kechqurun qaytar ekan. Ukasi uyda qolar ekan.Bir kuni akasi kechqurun kelganida ukasi:— Aka, siz har kuni erta ketib, kech qaytasiz. Ertaga o‘zingiz bilan meni ham birga olib keting, — deb iltimos qilibdi.— Seni olib ketardim-u, lekin menga xalaqit

Hoy, kapalak, kapalak,Qanotlaring ipakdak.Muncha shoshib uchasan,To’xta, so’zlayin andak.Uchrataman har kuniSeni har kun bog’chamda,So’rib gullar sharbatinO’ltirasan olchamda.Borib ushlay degandaShoshib darhol uchasan.Sira tutqich bermasdanGuldan gulga ko’chasan.Mendan aslo qochmagin,Do’st bilaman o’zimga.Pildir-pildir uchishing,Oh, yoqadi ko’zimga.Ucn, uchaver, uchaver,Go’zal bog’cham — gulshanda.Sira ozor bermaymanSevgim, fikrim bor senda.Kapalakjon, kapalak,Qanotlaring ipakdak.Do’st bo’laylik ikkimiz,To’xta, so’zlayin andak! Zafar Diyor (1912-1946) She’rlar

To’pim, to’p-to’p etasan,Ursam uchib ketasan.Havolanib nariga —Do’stlarimga yetasan.O’ynatasan ko’zimniHovliqtirib o’zimni.Biroz ko’proq o’ynasam,Terlatasan yuzimni.Senga sira to’ymayman,Bo’sh ekanman qo’ymayman.Ovunchog’im, — deb seniDo’stlarim-la o’ynayman.To’pim, to’p-to’p etasan.Ursam uchib ketasan.Handalakdek yumalabBizni xursand etasan. Zafar Diyor (1912-1946) She’rlar